در اقتصادهای پویا و حتی در دوران‌های تلاطم تورمی، بازار طلا و سنگ‌های قیمتی همواره نقطه‌ای اتکا برای دو گروه متفاوت بوده است: کسانی که به دنبال «تجمل، زیبایی و پرستیژ اجتماعی» هستند و گروهی که طلا را «پناهگاهی امن برای حفظ ارزش دارایی» می‌دانند. اما در بازار پیچیده امروز
نقدینگی ایران در پایان سال ۱۴۰۴ نسبت به سال قبل ۵۳.۳ درصد افزایش یافت؛ همزمان اقتصاد ایران در سال ۱۴۰۵ با نرخ‌های بالای تورم روبه‌رو شده است. این همزمانی یک سؤال مهم ایجاد می‌کند: آیا رشد ۵۳ درصدی نقدینگی به معنی ۵۳ درصد تورم است؟ پاسخ کوتاه: خیر. میان نقدینگی
کسری بودجه زمانی به یک مسئله مهم اقتصادی تبدیل می‌شود که دولت برای تأمین آن مجبور باشد روش‌هایی را انتخاب کند که هزینه‌شان به بخش‌های دیگر اقتصاد منتقل شود. کسری را می‌توان با افزایش درآمد، کاهش هزینه، فروش اوراق، واگذاری دارایی یا سایر روش‌های تأمین مالی مدیریت کرد. اما همه
وقتی از بودجه کشور صحبت می‌شود معمولاً سؤال اول این است که دولت پول را از کجا می‌آورد؛ اما نیمه دیگر معادله مهم‌تر است: این پول کجا خرج می‌شود؟ ساختار بودجه عمومی ایران مصارف دولت را به سه گروه اصلی تقسیم می‌کند: هزینه‌های جاری، تملک دارایی‌های سرمایه‌ای، و تملک دارایی‌های
اگر فکر می‌کردید «هرکس پولش را دلار می‌کند برنده است»، این خبر ممکن است ذهنیت شما را عوض کند. بررسی‌های تازه نشان می‌دهد که در بازه ۶ ماهه و یک‌ساله، «بازار سرمایه» با فاصله چشمگیر از طلا و دلار عبور کرده است. اما در شهریور، اوضاع برعکس شده است؛ دلار
در یک روز‌هایی که برای هر تومانی حساب داریم، خبر حذف «حق اولاد» و «عائله‌مندی» از فیش حقوق بازنشستگان، برای بسیاری از خانوارها تلخ بود. اما بنا بر اظهارات دبیر هیئت امنای تامین اجتماعی، اقدام سازمان از نظر قانونی «صحیح» است؛ زیرا این مبالغ در محاسبه مستمری لحاظ شده‌اند. با