بحران ترافیک مهرماه و مدیریت هوشمند خیابان‌ها
رویکرد تحلیلی: بررسی ساختاری دلایل افزایش ترافیک همزمان با بازگشایی مدارس و چالش‌های پلیس راهنمایی و رانندگی.
هر سال با فرا رسیدن مهرماه و بازگشایی مدارس و دانشگاه‌ها، کلان‌شهرهای ایران با یک شوک ترافیکی شدید مواجه می‌شوند. در مهر ۱۴۰۵ نیز تراکم سنگین خودروها در ساعات اولیه صبح و پیک عصرگاهی، به یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های شهروندان تبدیل شد. در این شرایط، نوک پیکان انتقادات معمولاً به سمت مأموران پلیس راهور نشانه می‌رود و افکار عمومی انتظار دارد که حضور فیزیکی پلیس در تقاطع‌ها بتواند این گره‌های کور را باز کند. اما تحلیل‌های کارشناسی نشان می‌دهد که پلیس راهور در واقع آخرین حلقه از یک زنجیره معیوب شهری است که بار سوءمدیریت سایر نهادها را به دوش می‌کشد.
واقعیت این است که ترافیک مهرماه، یک معضل «مهندسی ترافیک» و «شهرسازی» است، نه صرفاً یک مشکل «انتظامی». افزایش بی‌رویه استفاده از خودروهای تک‌سرنشین توسط والدین برای رساندن دانش‌آموزان به دلیل ضعف شدید سیستم حمل‌ونقل عمومی و کمبود سرویس‌های استاندارد مدارس، ظرفیت معابر را در مهرماه تا ۳۰ درصد بیش از حد مجاز اشغال می‌کند. علاوه بر این، تمرکز مدارس غیرانتفاعی و مجتمع‌های آموزشی در معابر کم‌عرض و مناطق مسکونی خاص، توزیع سفرهای درون‌شهری را به شدت نامتوازن کرده است. پلیس راهور فراجا در مهر ۱۴۰۵ تلاش کرده تا با شناورسازی ساعات کار ادارات و استقرار تیم‌های ویژه در اطراف مدارس، این بحران را مدیریت کند؛ اما این اقدامات تنها حکم مسکن‌های موضعی را دارند.
کارشناسان ترافیک تأکید می‌کنند که تا زمانی که قانون «مدرسه‌محوری بر اساس شعاع سکونت» به درستی اجرا نشود و شهرداری‌ها ناوگان اتوبوسرانی و مترو را متناسب با نیاز جمعیت دانش‌آموزی توسعه ندهند، حضور هزاران نیروی پلیس راهور نیز نخواهد توانست خیابان‌ها را باز کند. ترافیک مهر ۱۴۰۵ بار دیگر ثابت کرد که حل این معضل نیازمند یک اراده فراسازمانی است؛ جایی که آموزش و پرورش، شهرداری‌ها و پلیس در یک اتاق فکر مشترک، سیاست‌های شهرسازی و توزیع عادلانه خدمات آموزشی را اصلاح کنند تا خیابان‌ها از تسخیر خودروها خارج شوند.
🔗 لینک کوتاه این خبر: