یادداشتی از رسول بهروش درباره وضعیت اجتماعی و نگاه برخی چهره‌ها به نسل جوان منتشر شده که بازتاب‌هایی نیز به همراه داشته است. او در این متن با لحنی تند به نقد اظهارنظرهایی درباره جوانان ایرانی پرداخته و به موضوعاتی مانند بیکاری، سبک زندگی و شرایط اقتصادی اشاره می‌کند.
در ادامه یادداشت «رسول بهروش» را می‌خوانید:
جوان ایرانی شاید امید نداشته باشد، رونق و رفاه نداشته باشد، شغل و عائله و آتیه نداشته باشد، اما تا دلتان بخواهد مدعی و معارض دارد، حرف مفت‌زن‌های بی‌ته، فرومایه‌های پوک و پوچ که تا تریبون پیدا می‌کنند، زُستِ پیر دانا می‌گیرند و فاز بند و نصیحت برمی‌دارند. تازه‌ترین مثالش، شاید محیا دهقانی باشد؛ بازیگر درجه چهارمی که جلوی یکی بدتر از خودش نشسته و چوب ملامت بر سر ملت می‌متصل می‌کوبد: «ضعف جوانان ایرانی بیکارند، اما خوب می‌خورند، می‌گردند و مهمانی می‌روند. همین‌ها اگر در یک کشور دیگر باشند، مدام باید کار کنند و مالیات بدهند.»
خب البته بیکاری، سگش شرف دارد به پول گرفتن بابت حضور در چنین برنامه‌هایی و سر هم کردن این لاطائلات. از ماله‌کش‌های ارزان‌قیمت و مزدبگیری چون شما هم توقع نمی‌رود منابع آماری‌شان را برای این خوش‌خدمتی‌ها مطرح کنند. می‌فهمیم که هدف، فقط جلب رضایت است و به کف آوردن لقمه نانی چرب‌تر. با این همه اما، نهایت بلاهت و خباثت خواهد بود اگر گشت و گذار روزمره عده‌ای جوان را نشانه فراغ بال و بی‌عاری آنها بدانیم. چند دهه پیش، خیلی از جوانان در همین سن و سال، تشکیل خانواده داده بودند و سر و همسر داشتند، زیر سقفی سر بر بالین می‌گذاشتند که سندش به نام خودشان بود، گوشت را شقه‌ای می‌خریدند و برنج را کیسه‌ای. آخر شب هم همه عشق‌شان بالا و پایین انداختن بچه‌هایشان بود، نه این که در چهل سالگی، هنوز ساکن خانه پدر و مادر باشند و این رنج و غم، پیرشان کند. آن سرزمین سر پا، امروز به خانه‌ای غبارآلود با میلیون‌ها ساکن معلق و سرگردان تبدیل شده که تکلیف دو ساعت بعدشان را هم نمی‌دانند. میزان موالید یک مملکت نود میلیونی، به فقط هشتصد هزار نوزاد در سال نزول کرده و جمعیت کشور رسماً در خطر انقراض است؛ بعد قهوه خوردن چند تینیجر در کافه‌ها، خار شده و در چشمتان فرو رفته؟ می‌خواهید همین‌ها هم بمیرند تا کلا راحت شوید؟
ماهی‌های این حوض، دُم‌بریده کنار کشیده‌اند و قورباغه‌ها سپهسالار شده‌اند. بی‌حیایی محیا چه جای تعجب دارد، وقتی پویان مختاری به اسوه وطن‌دوستی تبدیل می‌شود و مدیران مملکت اسم بازگشت مشتی بلاگر برهنه را می‌گذارند «جذب نخبگان»؟! حتی «قیصر» این جماعت هم خواننده گمنامی است که خودشان نمی‌توانند یک ثانیه از کلیپ‌هایش را پخش کنند. ای دریغ از آن قیصرهای حقیقی؛ آنها که غریبانه بر خاک افتادند، بی‌قصر و بی‌قصور…
🔗 لینک کوتاه این خبر: