پرسش‌های بی‌پاسخِ سفره‌های خالی

✍️نرگس حسین زاده خبرنگار اجتماعی:

▫️ شهر هر روز بلندتر می‌شود؛ ساختمان‌ها قد می‌کشند، آمارها رشد می‌کنند و گزارش‌ها قطورتر می‌شوند. اما در گوشه‌ای از همین شهر، سفره‌هایی هستند که هر سال کوچک‌تر می‌شوند و چشم‌هایی که هر روز نگران‌تر از دیروز به فردا نگاه می‌کنند.

▫️ گویی میان انبوه دارایی‌ها و انبوه نیازها، فاصله‌ای نامرئی کشیده شده است؛ فاصله‌ای که نه با اعداد پر می‌شود و نه با شعار. ثروت از کنار فقر عبور می‌کند، بی‌آنکه همیشه ردپایی از خود بر جای بگذارد.

▫️ در سرزمینی که نام عدالت بسیار بر زبان‌ها جاری است، مردم کمتر به واژه‌ها گوش می‌دهند و بیشتر به نشانه‌ها نگاه می‌کنند؛ به بیماری که درمانش نیمه‌کاره مانده، به خانه‌ای که در آستانه از دست رفتن است و به پدری که حساب دخل و خرجش دیگر با هیچ معادله‌ای جور درنمی‌آید.

▫️ شاید مسئله کمبود امکانات نباشد؛ شاید مسئله گم شدن مسیرهایی باشد که باید میان توانایی و نیاز پلی می‌زدند.

▫️جایی در میان برج‌های بلند و کوچه‌های فراموش‌شده، پرسشی قدیمی هنوز بی‌پاسخ مانده است: سهم رنج آدم‌ها از این همه دارایی چیست و این همه نهاد و بنیاد ثروتمند نمی خواهند کاری برای نیازمندان کنند؟!

▫️اگر فلسفه وجودی برخی از این نهادها حمایت از اقشار ضعیف و کاهش فاصله طبقاتی است، باید سازوکارهای دسترسی مردم به این حمایت‌ها شفاف، ساده و در دسترس باشد. بسیاری از نیازمندان حتی نمی‌دانند از کجا و چگونه می‌توانند مشکلات خود را مطرح کنند و چه مسیری برای دریافت کمک وجود دارد

📌 *جامعه بیش از هر زمان دیگری به اقدام عملی نیاز دارد*