از همان روز نخست اعلام نام جواد نکونام به عنوان سرمربی تراکتور، کارشناسان نسبت به هماهنگی روحی و فلسفی سبک بازی او با زیست‌بوم فوتبال تبریز هشدار داده بودند؛ پیش‌بینی‌هایی که خیلی زودتر از حد تصور با اخباری مبنی بر احتمال برکناری او به واقعیت نزدیک شده است.
بن‌بست تاکتیکی در میان مهره‌های هجومی
تراکتور فصل جاری یکی از خلاق‌ترین خطوط هافبک و آتشین‌ترین فازهای تهاجمی لیگ ایران را در اختیار دارد، اما خروجی تیم به ندرت نمایشگر فوتبال شناور و سرعتی بوده است.
موانع تاکتیکی نکونام در جمع سرخ‌پوشان:
- اصرار بر فوتبال عمل‌گرایانه و تک‌گله: میل مداوم به دفاع متمرکز و کسب بردهای اقتصادی با روحیه جاه‌طلبانه و هواداری تبریز در تضاد قرار دارد.
- سلب خلاقیت از هافبک‌های فانتزی‌باز: محدود کردن ستاره‌های بازی‌ساز در وظایف تدافعی سنگین و ضدحملات کم‌تعداد.
- فشار خردکننده سکوها: ورزشگاه یادگار امام فضایی نیست که در آن بتوان ۹۰ دقیقه دفاع فشرده را بدون ایجاد موقعیت‌های مداوم توجیه کرد.
چرا اسکوچیچ آلترناتیو ایده‌آل تراکتور است؟
برخلاف احتیاط نکونام، تیم‌های دراگان اسکوچیچ همواره با پاس‌کاری‌های متوالی، مالکیت بالای توپ و استفاده از کانال‌های کناری شناخته می‌شوند. تجربه قبلی این مربی در تبریز و مقبولیت نسبی سبک بازی او میان فوتبال‌دوستان آذربایجان، مدیریت باشگاه را به سمت بازگرداندن این استراتژیست کروات متمایل کرده است.
🔗 لینک کوتاه این خبر: