✍️نرگس حسین زاده
قطع پخش برنامه رئیس‌جمهور در شبکه خبر، آن هم دقایقی پس از بیان انتقاد از عملکرد این شبکه، بیش از آنکه یک «اختلال فنی» تلقی شود، به‌عنوان یک پیام رسانه‌ای قابل تفسیر است.
پیامی که نشان می‌دهد صداوسیما در مواجهه با نقد، به‌جای پاسخ‌گویی و شفاف‌سازی، مسیر حذف و سانسور را برمی‌گزیند.
این رویکرد، اتفاق تازه‌ای نیست. در دوره مدیریت پیمان جبلی، موارد متعددی از برخورد واکنشی صداوسیما با انتقاد مسئولان و افکار عمومی مشاهده شده است؛ از برنامه‌های پرحاشیه شبکه افق گرفته تا نادیده‌گرفتن مطالبات گسترده مردمی برای پاسخ‌گویی رسمی.
تکرار چنین رفتارهایی این پرسش را جدی‌تر می‌کند که آیا رسانه ملی هنوز خود را پاسخ‌گو به مردم می‌داند یا صرفاً در چارچوب ملاحظات درون‌سازمانی و سیاسی عمل می‌کند؟
از سوی دیگر، نزدیکی گفتمانی بخشی از سیاست‌گذاری‌های صداوسیما با جریان فکری منتسب به سعید جلیلی، این برداشت را تقویت کرده که مرز نقد و ممنوعیت، نه بر پایه منافع ملی، بلکه بر اساس خطوط جناحی ترسیم می‌شود.
در چنین فضایی، حتی نقد از سوی رئیس‌جمهور نیز با واکنشی مواجه می‌شود که بیشتر به «اعمال قدرت رسانه‌ای» شباهت دارد تا مدیریت حرفه‌ای رسانه.
رسانه‌ای که قرار است تریبون گفت‌وگوی ملی باشد، اگر نقد را تهدید بداند، به‌تدریج سرمایه اجتماعی خود را از دست می‌دهد. قطع تصویر شاید مسئله را برای لحظه‌ای پنهان کند، اما پرسش‌ها را حذف نمی‌کند؛ بلکه آن‌ها را عمیق‌تر و رادیکال‌تر می‌سازد.
🔗 لینک کوتاه این خبر: