✍️نرگس حسین زاده
در حالی که آمریکا به‌دنبال مهار نفوذ انرژی روسیه در بازارهای جهانی است، نگاه واشنگتن بار دیگر به ونزوئلا دوخته شده؛ کشوری با بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان اما صنعتی فرسوده، تحریم‌زده و بی‌سرمایه. ایده محوری این است:
فعال‌سازی ظرفیت نفت ونزوئلا برای جایگزینی بخشی از نفت ارزان روسیه، به‌ویژه در بازار هند.
اما این طرح، بیش از آنکه یک راهبرد عملی باشد، به یک محاسبه خوش‌بینانه شباهت دارد. اگرچه دولت ونزوئلا اخیراً اصلاحاتی در قوانین نفتی خود انجام داده و تلاش کرده سیگنال‌هایی مثبت به سرمایه‌گذاران خارجی ارسال کند، اما این تغییرات عمدتاً صوری، شتاب‌زده و فاقد ضمانت اجرایی هستند.
زیرساخت‌های نفتی ونزوئلا فرسوده، سرمایه‌گذاری خارجی ناچیز و ریسک سیاسی همچنان بالاست.
از سوی دیگر، حتی در خوش‌بینانه‌ترین سناریو، احیای تولید نفت ونزوئلا در کوتاه‌مدت نمی‌تواند جایگزین حجم و قیمت نفت روسیه برای مشتریانی مانند هند شود؛ به‌ویژه آنکه دهلی‌نو به‌دنبال نفت ارزان و پایدار است، نه نفتی که هم پرریسک است و هم با شروط سیاسی واشنگتن عرضه می‌شود.
در نهایت، آنچه آمریکا دنبال می‌کند، بیشتر یک ابزار فشار ژئوپلیتیک علیه مسکو است تا یک راه‌حل واقعی برای بازار انرژی. ونزوئلا، فعلاً نه توان نجات صنعت نفت خود را دارد و نه ظرفیت ایفای نقش مؤثر در بازی بزرگ انرژی جهان.
🔗 لینک کوتاه این خبر: