✍️نرگس حسین زاده
🔹مسکن همچنان یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های کارگران و اقشار آسیب‌پذیر است. رئیس‌جمهور امشب بار دیگر بر ضرورت ساخت «مسکن کارگری» تأکید کرد، اما پرسش اینجاست: چرا این وعده‌ها هنوز به نتیجه نرسیده‌اند؟
🔹واقعیت این است که کارگران بخش بزرگی از درآمد خود را صرف اجاره می‌کنند و عملاً توان ورود به بازار خرید خانه را ندارند. پروژه‌های دولتی مانند مسکن مهر و نهضت ملی هم به دلیل تورم، کمبود منابع مالی و بروکراسی پیچیده، نیمه‌تمام رها شده یا با تأخیر سنگین همراه‌اند. از سوی دیگر، بنگاه‌های تولیدی و بخش خصوصی بیشتر نگاه سودمحور دارند و کمتر حاضر می‌شوند در راستای تأمین نیاز کارگران قدم بردارند.
🔹دولت وعده داده بود سالانه یک میلیون واحد مسکونی بسازد، اما آمارها نشان می‌دهد کمتر از یک‌سوم این هدف تحقق یافته است. در این میان، مهم‌ترین چالش‌ها شامل افزایش هزینه ساخت، نیاز به آورده‌های سنگین از سوی متقاضیان، نبود شفافیت در اجرای پروژه‌ها و ضعف نظارت است.
🔹برای رسیدن به هدف واقعی، دولت باید زمین و تسهیلات ارزان‌قیمت را تأمین کند، بنگاه‌ها تحت نظارت دقیق قرار گیرند، و اتحادیه‌های کارگری در روند تصمیم‌گیری و نظارت مشارکت داشته باشند. همچنین استفاده از فناوری‌های نوین و کنترل قیمت مصالح می‌تواند هزینه‌ها را کاهش دهد.
🔹مسکن کارگری تنها در صورتی از یک وعده تکراری به یک واقعیت اجتماعی تبدیل می‌شود که دولت، بنگاه‌ها و کارگران در یک چرخه شفاف و مسئولانه کنار هم قرار گیرند؛ در غیر این صورت، کارگران همچنان مستأجران دائمی خواهند ماند.
🔗 لینک کوتاه این خبر: