پشت‌پرده خداحافظی جواد خیابانی؛ پایان دوران طلایی گزارشگری فوتبال

خداحافظی جواد خیابانی، یکی از سه چهره اصلی گزارشگری فوتبال در سه دهه گذشته، موجی از واکنش‌ها و نوستالژی را در میان فوتبال‌دوستان ایجاد کرد. از اوایل دهه هفتاد تا چند سال پیش، تماشای فوتبال بدون صدای گزارشگران محبوبی مانند عادل فردوسی‌پور، مزدک میرزایی و جواد خیابانی تجربه‌ای ناقص بود؛ نام گزارشگر، بخشی از هیجان بازی محسوب می‌شد.

خیابانی در سال‌های اخیر بیش از همیشه با جملات احساسی و گاه عجیبش خبرساز می‌شد، اما همچنان وامدار گزارش تاریخی ایران – استرالیا باقی ماند؛ لحظه‌ای که صدای او برای همیشه در حافظه فوتبال ایران ثبت شد. سبک خاص و هیجان‌زده او، برای برخی جذاب و برای برخی آزاردهنده بود، اما یک ویژگی مهم داشت: متفاوت بود و قابل تقلید نه.

با رفتن او، دوران تازه‌ای آغاز می‌شود؛ دورانی که در آن گزارشگران عمدتا جوان و گمنام تلاش می‌کنند شبیه نسل قبل باشند، اما فاصله میان اصالت و تقلید کاملا محسوس است. حالا دیگر کمتر کسی قبل از بازی دنبال این است که «چه کسی گزارش می‌کند؟» و همین یعنی یک دوره جذاب و پرهیجان رسما بسته شده است.

چه علاقه‌مندش باشیم، چه منتقدش، جواد خیابانی یادآور سال‌هایی است که فوتبال دیدن فقط سرگرمی نبود؛ تکه‌ای از زندگی روزمره بود. دورانی که فعلا باید با حسرت از آن یاد کرد.