پرونده قتل همکار در شیراز، جلوه‌ای از مفهوم «عدالت ترمیمی» است؛ جایی که خانواده مقتول به‌جای انتقام، راهی را برای جبران مافات و تبدیلِ یک تراژدی به یک فرصت اجتماعی انتخاب کردند.
در ساختار حقوقی کشور، بخشش یکی از والاترین جلوه‌های گذشت است. پرونده قتل سال ۹۸ در شیراز، فراتر از یک روایت جنایی، درسی از تاب‌آوری و تغییر است. در این پرونده، پیوند میان ندامت متهم (که با انس با قرآن در زندان نمود یافت) و دوراندیشی اولیای دم، به یک مدل موفق از حل منازعه تبدیل شد.
اهمیت این پرونده در «شرط» تعیین شده برای بخشش نهفته است. اولیای دم با درک این واقعیت که «انتقام» التیام‌بخشِ فقدان ابدی فرزندشان نیست، مسیری را انتخاب کردند که خروجی آن، کاهش رنج خانواده‌های دیگر (کودکان ناشنوا) باشد.
این نوع گذشت، در واقع نوعی «عدالت ترمیمی» است؛ به این معنا که نظام قضایی و خانواده مقتول، متهم را نه فقط به عنوان یک مجرم، بلکه به عنوان فردی می‌بینند که می‌تواند برای جبران اشتباه خود، به چرخه سلامت جامعه کمک کند. آزادی این فرد پس از هفت سال، نه به معنای نادیده گرفتن خطا، بلکه به معنای پذیرش «ظرفیت تغییر» در انسان است. این شیوه حل‌وفصل پرونده‌ها، الگویی الهام‌بخش برای کاهش نرخ خشونت در جامعه و تقویت حس همدلی میان شهروندان است.
🔗 لینک کوتاه این خبر: