راهرویِ وحشت یا میدانِ شطرنج بزرگ؟

دریا همیشه آرام است، اما این بار سکوتِ هرمز، طوفانی‌ترین لحظاتِ خود را تجربه می‌کند.

وقتی آمارِ تردد کشتی‌ها به صفر میل می‌کند، یعنی یک اتفاقِ بزرگ در حالِ وقوع است.

حملات به کشتی‌های اماراتی، جرقه بود؛ اما بنزینی که در مخزنِ تنش‌های ایران و آمریکا ریخته شده بود، حالا کل منطقه را درگیر کرده است.

تنگه هرمز، همان راهرویِ باریکی که جهانِ صنعتی به آن وابسته است، حالا به یک پارکینگِ بزرگ برای نفت‌کش‌های غول‌پیکر تبدیل شده است.

کاپیتان‌ها از حرکت می‌ترسند و بازارهای جهانی از قیمت‌هایی که به شدت در حالِ صعودند.

تهران و واشنگتن، هر دو در لبه‌ی تیغ راه می‌روند.

این بحران، فراتر از یک درگیریِ نظامیِ ساده است.

این یک «بازیِ قدرت» است که در آن هر طرف سعی می‌کند با بستن یا باز کردنِ این شیرِ فلکه، اراده خود را به طرفِ مقابل تحمیل کند.

سکوت در هرمز، صدایِ بلندی از تغییرِ دورانِ است؛ دورانی که در آن امنیتِ انرژی، اولین گروگانِ سیاست است.