احمد زیدآبادی در تحلیل جدید خود از تحولات جنگ، بر این نکته تأکید کرده که جنگ‌ها معمولا با امید به یک پیروزی قاطع آغاز می‌شوند، اما در عمل به روندی فرسایشی، پرهزینه و پیچیده تبدیل می‌شوند. او معتقد است پیروزی در جنگ، برخلاف تصور رایج، مفهومی مطلق و بی‌چون‌وچرا ندارد و همواره نسبی، قابل تفسیر و وابسته به نگاه طرف‌های درگیر است.
به باور زیدآبادی، حتی در شرایطی که یک طرف ظاهرا تسلیم می‌شود، باز هم می‌توان دلایل مختلفی برای ناکامی طرف پیروز مطرح کرد؛ از هزینه‌های سنگین و پیامدهای بلندمدت گرفته تا تبعات اخلاقی، سیاسی و اجتماعی. او با همین منطق هشدار می‌دهد که دنبال کردن پیروزی کامل و نهایی در جنگ، در بسیاری از موارد چیزی جز تعقیب یک سراب نیست.
این تحلیلگر سیاسی در ادامه با اشاره به تجربه جنگ هشت ساله ایران و عراق، آزادسازی خرمشهر را نمونه‌ای از یک پیروزی درخشان می‌داند که می‌توانست نقطه پایان مناسبی برای جنگ باشد، اما ادامه درگیری با هدف رسیدن به پیروزی قطعی‌تر، هزینه‌های سنگین‌تری بر کشور تحمیل کرد. او با مقایسه آن تجربه با شرایط فعلی، معتقد است در جنگ کنونی نیز ناکامی اسرائیل در بی‌ثبات‌سازی داخلی و شکست پروژه تغییر رژیم، یک پیروزی مهم برای ایران محسوب می‌شود.
زیدآبادی در عین حال هشدار می‌دهد که کافی ندانستن این دستاورد یا تلاش برای تبدیل آن به یک پیروزی مطلق، می‌تواند جنگ را به سمت فرسایشی شدن و بی‌پایانی سوق دهد. او این هشدار را متوجه طرف آمریکایی نیز می‌داند و می‌گوید جاه‌طلبی برای کسب پیروزی کامل، نه‌تنها دستاوردی قطعی به همراه ندارد، بلکه بحران را پیچیده‌تر و پرهزینه‌تر می‌کند.
در پایان، زیدآبادی راه برون‌رفت از وضعیت موجود را قناعت دو طرف به دستاوردهای فعلی و حرکت به سمت یک توافق متوازن می‌داند؛ توافقی که بتواند به این جنگ پرهزینه پایان دهد و از تبدیل آن به منازعه‌ای فرسایشی و بی‌انتها جلوگیری کند.
🔗 لینک کوتاه این خبر: