🔺بازگشت اجباری به گزینه‌های پرریسک
✍️فاطمه قنبری
🔹اختلال در تردد نفتکش‌ها از تنگه هرمز، نه‌فقط یک شوک مقطعی، بلکه آغاز یک بازچینی پرهزینه در زنجیره تأمین انرژی جهان است؛ بازچینی‌ای که این‌بار بیش از آنکه «برنده» مشخصی داشته باشد، کشورها را به سمت انتخاب‌های پرریسک‌تر سوق داده است.
🔹اروپا که پس از جنگ روسیه و اوکراین تلاش داشت وابستگی خود را به منابع محدود کاهش دهد، حالا در موقعیتی قرار گرفته که باید بین امنیت انرژی و هزینه‌های اقتصادی یکی را انتخاب کند. افزایش هزینه حمل‌ونقل، بیمه و ریسک‌های ژئوپلیتیک، عملاً انرژی را برای این قاره به کالایی «ناپایدار» تبدیل کرده است.
🔹در این میان، روسیه با استفاده از خلأ ایجادشده، نه صرفاً به‌عنوان تأمین‌کننده، بلکه به‌عنوان «تنظیم‌گر غیررسمی بازار» در حال نقش‌آفرینی است. اظهارات اخیر ولادیمیر پوتین درباره آمادگی برای بازگشت اروپا به بازار انرژی روسیه، بیش از آنکه یک پیشنهاد اقتصادی باشد، پیامی ژئوپلیتیک برای تثبیت نفوذ مسکو در معادلات جدید است.
🔹از سوی دیگر، ایالات متحده آمریکا با اعطای معافیت‌های محدود برای صادرات نفت روسیه، در حال مدیریت «تعادل شکننده» بازار است؛ سیاستی که به گفته دونالد ترامپ قرار نیست منابع مالی مسکو را تقویت کند، اما در عمل به جلوگیری از جهش شدید قیمت‌ها کمک می‌کند.
🔹در این میان، چین نیز با چالش مشابه اروپا مواجه است: تأمین پایدار در برابر قیمت‌های قابل‌قبول. پکن ناچار شده مسیرهای وارداتی و قراردادهای بلندمدت خود را بازتعریف کند، موضوعی که می‌تواند رقابت پنهان میان قدرت‌های اقتصادی بر سر منابع انرژی را تشدید کند.
🔹در مجموع، آنچه در حال شکل‌گیری است نه یک «برد و باخت ساده»، بلکه ورود به دوره‌ای از بی‌ثباتی ساختاری در بازار انرژی است؛ دوره‌ای که در آن، امنیت عرضه جایگزین منطق صرفاً اقتصادی شده و بازیگران جهانی مجبورند میان «هزینه بیشتر» یا «ریسک بالاتر» یکی را انتخاب کنند.
🔗 لینک کوتاه این خبر: