در تاریخ حوادث جنایی ایران، نام «مهین قدیری» به عنوان نخستین و تنهاترین زن قاتل سریالی با پروندهای پر از ابهام و شگفتی گره خورده است. زنی که در اواخر دهه هشتاد خورشیدی در قزوین، با استفاده از یک خودروی رنوی قدیمی و ایجاد پیوند عاطفی کاذب با زنان سالخورده، ۶ انسان را به کام مرگ فرستاد. اکنون پس از سالها، بازپرسان و کارآگاهان ارشد پرونده زوایای تاریک این ماجرا، از شیوه بیهوش کردن قربانیان و رد پای تسمه پارهشده در صحنه جرم تا التماسهای متهم در آخرین جلسات دادگاه را بازگو کردهاند.
آغاز زنجیره جنایات در جادههای کوهستانی قزوین
غروب ۱۶ بهمن سال ۱۳۸۷ بود که خبر کشف جسد زنی میانسال در ارتفاعات کورانه قزوین، زنگ خطر را در دادسرا به صدا درآورد. بررسیهای اولیه نشان میداد که مقتول بدون هیچگونه آثار درگیری فیزیکی یا تقلا به قتل رسیده و با روسری خودش خفه شده است. فقدان آثار دفاعی روی جسد، این معما را مطرح ساخت که چگونه فردی بدون کمترین مقاومت جان باخته است. شهادت دو موتورسوار که پیش از آن یک دستگاه رنوی قدیمی با دو سرنشین زن را در همان مسیر دیده بودند، نخستین جرقه را در ذهن بازپرس فرزین افروز روشن کرد؛ اما در آن زمان هیچکس تصور نمیکرد پای یک جانی سریالی زن در میان باشد.
کمی بعد در ۴ اسفند، جسد دوم در داخل خانهای مسکونی کشف شد؛ در حالی که قفل درها سالم بود، طلاها به سرقت رفته بود و قربانی باز هم با روسری خفه شده بود. ۱۰ روز بعد در ۱۴ اسفند، جسد سومین قربانی در پارک جنگلی قزوین داخل یک پارچه پیدا شد. در این صحنه جنایت، مقتول مقنعه به سر داشت و آثار کشیدگی النگوها بر مچ دستش به چشم میخورد. دو سرنخ حیاتی شامل رد کفش روی مقنعه و یک قطعه تسمه پارهشده دینام متعلق به خودروی رنو در محل رهاسازی جسد کشف شد که پازل سریالی بودن قتلها را کاملتر کرد.
تشکیل قرارگاه ویژه جنایی در قزوین
با افزایش شمار قربانیان، محمدباقر الفت دادستان وقت قزوین جلسهای اضطراری با بازپرسان و مأموران زبده اداره آگاهی برگزار کرد. با وجود تردیدهای اولیه نسبت به سریالی بودن این حوادث، بازپرس شعبه هشتم تأکید داشت که شیوه اجرای تمامی این جنایات دارای امضای رفتاری مشترک است:
- قربانیان همگی زنان میانسال یا کهنسال متمول بودند.
- هیچیک از مقتولان پیش از مرگ مقاومت دفاعی نکرده بودند.
- طلاها و اموال باارزش به سرعت ربوده میشد.
- عامل جنایت از اعتماد بالا و پوشش زنانه برای فریب طعمهها بهره میبرد.
با قوت گرفتن این فرضیه، تیم تخصصی مبارزه با قتل پلیس آگاهی فراجا به سرپرستی سرهنگ هادی مصطفایی و کارآگاه بهرام عطایی از پایتخت عازم قزوین شدند تا روند تحقیقات را در دست بگیرند.
تغییر شگرد و پیچیدهتر شدن قتلها
در هشتم فروردین سال ۱۳۸۸، با کشف چهارمین قربانی به نام صدیقه در مرکز شهر، فرضیه جدیدی مطرح شد. قاتل این بار جسورتر شده بود؛ صورت مقتول را با کیسه پلاستیکی پوشانده و دستهایش را با نوارچسب بسته بود. یک ماه بعد، هفتمین روز اردیبهشت، جسد زنی به نام اکرم پیدا شد که شکستگی جمجمه و طناب سفید دور گردن داشت. در این مقطع، نظریه پزشکی قانونی گرهگشایی کرد: در محتویات معده قربانی مقادیر قابل توجهی ماده خوابآور قوی یافت شد؛ رازی که دلیل عدم تقلا و تسلیم آسان مقتولان را افشا میکرد.
زن هوشیاری که از دام مرگ گریخت
نقطه عطف شناسایی جانی مخوف زمانی رقم خورد که زنی مسن هراسان به اداره پلیس مراجعه کرد. او توضیح داد که در حوالی یک بقعه متبرکه، زنی با خودروی رنو و لحنی دلسوزانه او را با گفتن «شبیه مادرم هستید» سوار کرده و به او آبمیوه تعارف کرده است. مسافر با یادآوری اخبار گمشدن زنان مسن، از نوشیدن آبمیوه خودداری کرده و با ترفندی سریع از خودرو پیاده شده بود. کارآگاهان با استعلام فوری تخلفات رانندگی راهور در همان روز و محدوده، خودروی رنویی را که جریمه شده بود شناسایی کردند؛ پلاکی که هویت راننده را فاش ساخت: مهین قدیری، زنی ۳۱ ساله و مادر دو دختر که یکی از آنها دچار معلولیت شدید بود.
دستگیری، کشف آزمایشگاهی و اعترافات شوکهکننده
مأموران در بازرسی از خودروی رنوی مهین، لکههای خون کشف کردند که متهم آن را خونابه گوشت عنوان کرد، اما آزمایشهای ژنتیک انسانی بودن آن را تأیید کرد. همچنین در خانه او داروی بیهوشی زردرنگ، رد پای منطبق با کفش روی مقنعه، فاکتورهای سفید طلافروشی و بریدههای روزنامهها به دست آمد. مهین که در ابتدا قصد فرار و انکار داشت، سرانجام با دادستان دیدار کرد و در ازای حمایت و درمان دختر معلولش، قفل سکوت خود را شکست.
او به شش قتل اعتراف کرد؛ از جمله قتل صاحبخانهاش در سالهای قبل و خاله همسرش. مهین در بازجوییها فاش ساخت که بدهی سنگین و پاس کردن ۱۸ فقره چک، همسر معتاد و نیاز مالی شدید برای دخترش او را به این مسیر کشاند. او طلاها را با فاکتورهای جعلی در بازار تهران میفروخت و قربانیان را پس از نوشاندن آبمیوه مسموم، داخل خودرو خفه میکرد. مهین در دادگاه با قبول اتهامات گفت: «من را یک مدت به بچههایم قرض بدهید و کاری کنید دیگر مهینی در این جامعه به وجود نیاید.» اما سرانجام با صدور حکم قصاص، پرونده او در سحرگاه ۲۹ آذر ۱۳۸۹ با اجرای چوبه دار در زندان چوبیندر قزوین برای همیشه بسته شد.
🔗 لینک کوتاه این خبر: